Klasyfikacja autyzmu wg ICD 10

W 1994 roku Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) opracowała Międzynarodową Statystyczną Klasyfikację Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD - 10. W Polsce Klasyfikacja obowiązuje od 1996 roku i jest nadal aktualna. Obecnie trwają prace nad powstaniem kolejnej edycji czyli ICD - 11 Zaczyna się ogólnie bardziej mówić o spektrum autyzmu, w którym są różne odcienie i jednym z takich odcieni jest asperger. ICD - 11 bierze pod uwagę różne stopnie zaburzeń rozwoju intelektualnego lub upośledzenia czynnościowego/funkcjonalnego języka, które są podstawą klasyfikacji stopnia autyzmu..

Według ICD 10 autyzm znajduje się w rozdziale:

V.  Zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania

            Zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania (F00–F99)

                        F. 84. Całościowe zaburzenia rozwojowe

 

F. 84. Grupa zaburzeń charakteryzujących się jakościowymi odchyleniami od normy w zakresie interakcji społecznych i wzorców komunikacji oraz ograniczonym i stereotypowym repertuarem zainteresowań i aktywności. Te jakościowe nieprawidłowości stanowią podstawową cechę funkcjonowania jednostki we wszystkich sytuacjach. W razie potrzeby należy użyć dodatkowego kodu w celu określenia współistniejących stanów chorobowych lub opóźnienia rozwoju umysłowego.

W tej grupie wyróżnia się następujące jednostki:

 

  • F84.0 – Autyzm dziecięcy

  • F84.1 – Autyzm atypowy

  • F84.2 – Zespół Retta

  • F84.3 – Inne dziecięce zaburzenia dezintegracyjne

  • F84.4 – Zaburzenie hiperkinetyczne z towarzyszącym upośledzeniem umysłowym i ruchami stereotypowymi

  • F84.5 – Zespół Aspergera

  • F84.8 – Inne całościowe zaburzenia rozwojowe

  • F84.9 – Całościowe zaburzenia rozwojowe, nieokreślone

Autyzm dziecięcy

 

Autyzm dziecięcy to rodzaj całościowego zaburzenia rozwojowego charakteryzującego się:

(a) nieprawidłowym lub zaburzonym rozwojem przed trzecim rokiem życia oraz

(b) charakterystycznym sposobem wadliwego funkcjonowania w trzech obszarach psychopatologii: interakcji społecznych, komunikacji oraz zachowania (ograniczone, stereotypowe, powtarzające się).

Obok tych specyficznych cech diagnostycznych występuje często szereg innych objawów, takich jak: fobie, zaburzenia snu i odżywiania, napady złości i (auto)agresji.

Zobacz:

Obejmuje:

  • Zaburzenia autystyczne

  • Autyzm dziecięcy

  • Psychoza dziecięca Zespół Kannera

Nie obejmuje: psychopatia autystyczna (F84.5)

Autyzm atypowy

 

Autyzm atypowy różni się od autyzmu dziecięcego wiekiem, w którym się pojawia, bądź niespełnianiem wszystkich trzech wspomnianych kryteriów diagnostycznych. Kategorię tę należy stosować wówczas, gdy nieprawidłowy lub wadliwy rozwój pojawia się dopiero po trzecim roku życia oraz brak jest widocznych odchyleń od normy w jednym lub dwu z trzech zakresów wymaganych dla rozpoznania autyzmu (mianowicie interakcji społecznych, komunikacji oraz zachowania, które jest ograniczone, stereotypowe, powtarzające się), mimo charakterystycznych zaburzeń w pozostałych. Autyzm atypowy występuje najczęściej u osób głęboko upośledzonych i u osób z ciężkim specyficznym zaburzeniem rozwojowym rozumienia mowy.

Obejmuje:

  • Atypowa psychoza dziecięca

  • Upośledzenie umysłowe z cechami autystycznymi

W razie potrzeby należy użyć dodatkowego kodu (F70–F79) w celu określenia współistniejącego opóźnienia rozwoju umysłowego. 

Zespół Retta

 

Stan ten opisywano dotychczas wyłącznie u dziewcząt. Po normalnym wczesnym okresie rozwoju następuje częściowa lub całkowita utrata mowy, umiejętności lokomocyjnych i posługiwania się rękami wraz z zahamowaniem wzrostu czaszki. Zaburzenie rozpoczyna się zwykle pomiędzy 7. a 24. miesiącem życia. Do charakterystycznych cech należą: zanikanie celowych ruchów rąk, stereotypie typu mycia rąk i hiperwentylacja. Rozwój społeczny i umiejętności zabawy zostają zahamowane, natomiast zainteresowania społeczne utrzymują się bez zmian. Około czwartego roku życia zaczyna rozwijać się ataksja tułowia i apraksja z następującymi często ruchami choreoatetycznymi. W efekcie prawie zawsze dochodzi do znacznego upośledzenia umysłowego.

Inne dziecięce zaburzenia dezintegracyjne 

Rodzaj głębokiego zaburzenia rozwojowego cechujący się początkowo zupełnie prawidłowym rozwojem i następującą potem – w okresie kilku miesięcy – pełną utratą uprzednio nabytych umiejętności w kilku sferach funkcjonowania. Zwykle towarzyszy im ogólna utrata zainteresowań otoczeniem, stereotypowe, powtarzające się manieryzmy ruchowe i podobne do autyzmu nieprawidłowości w zakresie interakcji społecznych i komunikacji. W niektórych przypadkach można wykazać związek zaburzenia z towarzyszącą mu encefalopatią, ale rozpoznanie należy stawiać na podstawie zmian zachowania.

Obejmuje:

  • Otępienie dziecięce

  • Psychoza dezintegracyjna

  • Zespół Hellera

  • Psychoza symbiotyczna

W razie potrzeby należy użyć dodatkowego kodu w celu określenia towarzyszących zaburzeń neurologicznych.

Nie obejmuje: zespół Retta (F84.2) 

Zaburzenie hiperkinetyczne z towarzyszącym upośledzeniem umysłowym i ruchami stereotypowymi 

Niedostatecznie zdefiniowana kategoria zaburzeń o wątpliwej wartości nozologicznej, przeznaczona dla dzieci znacznie upośledzonych umysłowo (IQ poniżej 35), które mają duże problemy z nadpobudliwością ruchową, uwagą i zachowaniami stereotypowymi. Dzieci te – jak się wydaje – nie odnoszą korzyści ze stosowania leków stymulujących (w przeciwieństwie do dzieci z prawidłowym IQ) i mogą reagować na nie ciężką reakcją dysforyczną (niekiedy z zahamowaniem psychoruchowym). W okresie młodzieńczym nadpobudliwość ruchowa ma tendencję do przechodzenia w obniżenie aktywności (co nie jest typowe dla dzieci z zaburzeniami hiperkinetycznymi o normalnej inteligencji). Zespołowi temu często towarzyszą różnorodne opóźnienia rozwojowe specyficzne albo globalne. Nie jest znany stopień zależności tego zaburzenia od niskiego IQ lub uszkodzenia mózgu. 

Zespół Aspergera 

Jest to zaburzenie o niepewnej wartości nozologicznej, charakteryzujące się takimi samymi nieprawidłowościami w zakresie interakcji społecznych jak autyzm, a także ograniczonym, stereotypowym repertuarem zainteresowań i aktywności.

 

Od autyzmu różni się ono przede wszystkim brakiem ogólnego opóźnienia lub upośledzenia rozwoju mowy i funkcji poznawczych. Zaburzeniu temu często towarzyszy wyraźna niezgrabność i tendencja do utrzymywania się zaburzeń w wieku młodzieńczym i w życiu dorosłym. W początkach wieku dojrzałego pojawiają się sporadycznie epizody psychotyczne. 

 

Źródło:
Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych Rewizja dziesiąta Tom I Wydanie 2008, dostępność:  GUS https://stat.gov.pl/Klasyfikacje/doc/icd10/pdf/ICD10TomI.pdf
Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w ICD 10, wersja angielska jest dostępna na stronie WHO: http://www.who.int/classifications/icd/en/GRNBOOK.pdf)  

  • Facebook Social Icon
  • YouTube Pomoc Autyzm

Pytania lub wątpliwości? 

Zadzwoń - chętnie na wszystkie odpowiemy!

Telefon:

660 330 220
22 308 66 33

Napisz do nas maila:

fundacja@pomocautyzm.org

Pytania i informacje o szkoleniach:

szkolenia@pomocautyzm.org

Polityka cookies

COPYRIGHT FUNDACJA POMOC AUTYZM

FUNDACJA POMOC AUTYZM
ul. Namysłowska 2a/64

03-454 Warszawa

KRS 0000609601, REGON 364055186, NIP 5213727757

 

NUMER RACHUNKU:

 

70 1140 2004 0000 3602 7845 9813

NIEPUBLICZNA PLACÓWKA

DOSKONALENIA NAUCZYCIELI

Fundacji Pomoc Autyzm
ul. Kowieńska 24 

03-438 Warszawa

REGON 365882046